Tèxt liure

Diluns 15 d'octobre, lo matin deviái anar a Carcassona per un rendètz-vos per la santat. Dins la nuèit del dimenge a diluns, 4 oras 16 la mameta me ven desrevelhar: "Emma lèva te prend ton telefonet, sona lo Thibaut et davalas lèu, me cal sortir l'auto." (Cal saupre qui dins aqueles moments, ieu disi pas res e executi). Alara me lèvi sul pic, soni lo Thibaut (que demòra en fàcia d'en çò de ma mameta) en davalant los escalièrs, aquò me prenguèt pas que quinze segondas mas un urlament me reten:"Emma tòrna montar lèu lèu". Tòrni montar las marchas, dubrissi la fenèstra. De costuma dormissi tot dubèrt mas avants de me colcar tampèri la fenèstra que lo freg èra tròp violent. En dubrissant la fenèstra vèsi lo Gerard (qu'es lo garde del vilatge) amb sa femna e la meuna mameta, an d'aiga fins a las ancas, comprèni qu'es tròp tard per que davalèssi. Èra tanben tròp tard per que ma mameta venguèsse me cercar. Thibaut me tòrna sonar, li disi de gaitar per la fenèstra. Lo Thibaut me parla, sèm totes dos, blocats dins las nòstras cambras. Gerard nos dis que nos cal demorar en naut e que prend ma mameta per la menar en çò de mon oncle qui viu sus la plaça del vilatge. L'aiga s'arrèsta pas de montar, l'ostal s'emplena d'aiga e lèu los escalièrs tanben. Thibaut e ieu parlam, e totas las cinc minutas, quelqu'un ven nos veire per saupre s'anam plan. Per lo moment anam plan. Puèi cap a las cinc oras, la pluèja sembla se calmejar. Mas saviam pas qu'èra una corta pauseta abans lo segond deluvi. La pluèja tòrna, mai fòrta, mai violenta, e l'aiga tòrna montar a una vitessa que se pòt pas dire. Amb lo Thibaut nos sèm dits "quora vesem pas mai l'antena de la veitura de Franc, cridam per que qualqu'un venguèsse nos sortir", avèm pas agut lo temps de cridar qu'ausissèm lo bruch d'un tractor. Avèm sul pic compres qu'arribavan per nos sortir d'aquì. Lo tractor arriba a recular fins la fenèstra del Thibaut. El davala de sa fenèstra fins al teulat del tractor. Soi contenta, Thibaut es defòra. Mas me calguèt gaire de temps per comprener que podram pas me venir cercar amb lo tractor perqué l'aiga en dejos de ma fenèstra es tròp prigonda. Es aquì que comencèri d'aver paur, ara èri sola, i avià pas mai Thibaut per me parlar, son que lo corrent violent de l'aiga e lo bruch del tractor que ressontisson dins mon aurelha. Puèi, los ausissi cridar, entendi que sabon pas cossì faire per me sortir. L'aiga monta totjorn e me demòra pas que tres marchas abans que l'aiga arribèsse a l'étage. Tot d'un còp ausissi mon oncle, lo Alexis e lo Laurent que me dison "Maneta arribam te cercar". Respondi d'un signe de la man. Comprèni ara que me caldrà nadar. Es sièis oras un quart, los dròlles arribon. Nadan fins la garatge, dintran, traverson la cosina, arribon dins l'entrada. Davali las doas marchas que demòran abans de tocar l'aiga. Nos ausissem mas nos vesem pas que l'électricitat s'èra copada. Arriba d'agantar la man del Laurent, ara me cal nadar. S'estacam amb un còrda e tornam traversar la cosina, e arribam al garatge. L'aiga es gelada, e vèsi lèu qu'ai pas pé dins l'ostal. Nadam lèu e fòrt, me semblava qu'arribariam pas jamai mas fin finala toqui lo sòl. Vaquì soi sortida. Merceji los dròlles e vèsi que la mitat del vilatge es aquì. Son rassegurats, ieu tanben. Partissi rejónher ma mameta per li dire que tot va plan, se fasià lo sang. Lo jorn se levava pas jamai, mas un còp levat, tot lo vilatge davala per véser lo desastre. Lo telefonet passa pas, impossible de sonar mos parents qu'eron a cavanac. Vau a l'entrada del vilatge, lo telefonet passa, es onze oras, ai ma maire al telefonet, e comprèni.. Comprèni que mon papeta es partit per totjorn.  Lo diluns 15 d'octobre, es lo piège jorn de ma vida.