Tèxt liure

Diluns 15 d'octobre, lo matin deviái anar a Carcassona per un rendètz-vos per la santat. Dins la nuèit del dimenge a diluns, 4 oras 16 la mameta me ven desrevelhar: "Emma lèva te prend ton telefonet, sona lo Thibaut et davalas lèu, me cal sortir l'auto." (Cal saupre qui dins aqueles moments, ieu disi pas res e executi). Alara me lèvi sul pic, soni lo Thibaut (que demòra en fàcia d'en çò de ma mameta) en davalant los escalièrs, aquò me prenguèt pas que quinze segondas mas un urlament me reten:"Emma tòrna montar lèu lèu". Tòrni montar las marchas, dubrissi la fenèstra. De costuma dormissi tot dubèrt mas avants de me colcar tampèri la fenèstra que lo freg èra tròp violent. En dubrissant la fenèstra vèsi lo Gerard (qu'es lo garde del vilatge) amb sa femna e la meuna mameta, an d'aiga fins a las ancas, comprèni qu'es tròp tard per que davalèssi. Èra tanben tròp tard per que ma mameta venguèsse me cercar. Thibaut me tòrna sonar, li disi de gaitar per la fenèstra. Lo Thibaut me parla, sèm totes dos, blocats dins las nòstras cambras. Gerard nos dis que nos cal demorar en naut e que prend ma mameta per la menar en çò de mon oncle qui viu sus la plaça del vilatge. L'aiga s'arrèsta pas de montar, l'ostal s'emplena d'aiga e lèu los escalièrs tanben. Thibaut e ieu parlam, e totas las cinc minutas, quelqu'un ven nos veire per saupre s'anam plan. Per lo moment anam plan. Puèi cap a las cinc oras, la pluèja sembla se calmejar. Mas saviam pas qu'èra una corta pauseta abans lo segond deluvi. La pluèja tòrna, mai fòrta, mai violenta, e l'aiga tòrna montar a una vitessa que se pòt pas dire. Amb lo Thibaut nos sèm dits "quora vesem pas mai l'antena de la veitura de Franc, cridam per que qualqu'un venguèsse nos sortir", avèm pas agut lo temps de cridar qu'ausissèm lo bruch d'un tractor. Avèm sul pic compres qu'arribavan per nos sortir d'aquì. Lo tractor arriba a recular fins la fenèstra del Thibaut. El davala de sa fenèstra fins al teulat del tractor. Soi contenta, Thibaut es defòra. Mas me calguèt gaire de temps per comprener que podram pas me venir cercar amb lo tractor perqué l'aiga en dejos de ma fenèstra es tròp prigonda. Es aquì que comencèri d'aver paur, ara èri sola, i avià pas mai Thibaut per me parlar, son que lo corrent violent de l'aiga e lo bruch del tractor que ressontisson dins mon aurelha. Puèi, los ausissi cridar, entendi que sabon pas cossì faire per me sortir. L'aiga monta totjorn e me demòra pas que tres marchas abans que l'aiga arribèsse a l'étage. Tot d'un còp ausissi mon oncle, lo Alexis e lo Laurent que me dison "Maneta arribam te cercar". Respondi d'un signe de la man. Comprèni ara que me caldrà nadar. Es sièis oras un quart, los dròlles arribon. Nadan fins la garatge, dintran, traverson la cosina, arribon dins l'entrada. Davali las doas marchas que demòran abans de tocar l'aiga. Nos ausissem mas nos vesem pas que l'électricitat s'èra copada. Arriba d'agantar la man del Laurent, ara me cal nadar. S'estacam amb un còrda e tornam traversar la cosina, e arribam al garatge. L'aiga es gelada, e vèsi lèu qu'ai pas pé dins l'ostal. Nadam lèu e fòrt, me semblava qu'arribariam pas jamai mas fin finala toqui lo sòl. Vaquì soi sortida. Merceji los dròlles e vèsi que la mitat del vilatge es aquì. Son rassegurats, ieu tanben. Partissi rejónher ma mameta per li dire que tot va plan, se fasià lo sang. Lo jorn se levava pas jamai, mas un còp levat, tot lo vilatge davala per véser lo desastre. Lo telefonet passa pas, impossible de sonar mos parents qu'eron a cavanac. Vau a l'entrada del vilatge, lo telefonet passa, es onze oras, ai ma maire al telefonet, e comprèni.. Comprèni que mon papeta es partit per totjorn.  Lo diluns 15 d'octobre, es lo piège jorn de ma vida.

tèxt liure

   Soi anada, i a gaire de temps, véser una acamp que se trapava cap a Aragon amb mos parents e ma mameta. En fait sèm anat véser, e mai avèm participat, a l'acamp de l'associacion « Fasètz la lenga en Cabardés », la tòca d'aquela associacion es de se recampar mantunes còps per meses e de parlar de la lenga, de parlar tanben de l'actualitat, de l'estat de la lenga dins la societat. Parlan tanben de l'evolucion de l'occitan, es a dire que parlan de tot çò qu'es estat mes en plaça per l'Occitan, coma per exemple : las escòlas bilingas, los cursus universitàris, lo fait que se pòt, ara, faire d'occitan de la mairala fins a la licéncia en mai fins al master. Dins aquestes acamps, sovent son las meteissas personas tornan, mas çò que trapi plan interessant es que de monde posquèsson venir per assistir a l'acamp, e mai pòdan participar e préner la paraula per contar quicòm o pausar de questions. Aprèp, es vertat que qualques còps los vièlhs que son membres de l'associacion nos conflan un pauc amb lors questions que degun poirà pas jamai respondre, mas enfin es coma aquò. Soi plan contenta d'aver participada en aqueste acamp perqué sovent las demandas del monde "exteriora", vòli dire que son pas en ligam directe amb la lenga, son de questions d'istòria de la lenga e aquò me fa pensar al cors de primièra anada d'Arvèi Lieutard que m'agradèt fòrça. Aquela dimenjada ma mameta partís amb eles dins los Pirenèus.

Tèxt liure 3

Lo freg arriba lentament sus la valada del Lauquet. Lo vent ven de mai en mai fòrt e lo cèl ven tot gris. Arribam cap a la sason que m'agrada lo mai, la sason de las Palombas. Aquèste an dison qu'aqueles aucèls van passar fòrça mai lèu. Alara un còp al Pas de Madama, o sul ròc de Bailetou nos caldrà pas badar perqué si que non aurèm pas res mai fins a l'annada que ven ! L'ambient de la caça a la Palomba es particular, los òmes pòrton las sacas amb lo dejunar, nosautras, filhas, marcham dabans sens romegar, sabèm qu'a dètz oras petanta nos caldrà ésser totes en bas per manjar e nos rescalfar. Lo Robert Rocalve canta la cançon dels caissaires, e Alan qu'apelam « lo grand » siula l'aire fins en naut del camin. Avèm totes una pensada per Peyou que nos quitèt tròp lèu e plan sovent s'arrestam sus la seuna stèla dins lo bòsc. Quora arribarèm al crosament de las Escaselhas, nos caldrà causir qu'una còla anirà al Pas de Madama e qu'una còla anirà a la cabana. Plan segur, lo president de la còla decidis en fonccion de çò qu'aviam fait la setmana passada.