Après las inondacion, los gardabòsques
venguèron als bòrds dels rius per copar los arbres que foguèron
colcats per lo corrent de l'aiga. Alara nosautre, un còp que tot
foguèt copat, anerèm a la broa del Lauquet per amassar lo boès.
Eri amb ma cosina Mathilda, e amb los amics : Lison, Antòni,
Emilie e companhia. Aquel boès qu'es verd, l'avèm montat dins un
camps que nos aparten a Ladern, l'avèm menat abal per lo poder copar
en tròçes de trenta o cinquanta centimètres. Avèm fòrça
trabalhat, e avèm recampat dètz-e-set mètres de boès. Un còp
l'aver copat coma cal, nos lo calià despartejar en quatre, doncas
avèm partejar puèi tornerèm carrejar lo boès d'un ostal a
l'autre, o d'un camp a l'autre. Cal saupre qu'aquel boès serà per
l'anada que ven, perqué per lo moment es tròp vèrd, doncas pas pro
sec. Era un moment pro risolièr perqué n'en podiam pas mai de
carrejar los boès del bòrd del riu fins a la veitura e doncas tot
lo monde començava de s'asimar e d'en aver vertadièrament un sadol.
Alara, Antòni començava de cridar contra tot lo monde e nosautres
nos fotiam reialament d'el, alara aquò lo podià pas suportar e
cridava encara mai. Avèm passats un bon moment amassa, e ara se
sabèm servir coma cal d'una pigassa e d'una tronçonadoira.
