Las vendémias

Las vendémias  

"Soi nascut al país del cèrç e del marin,
al país ont jamai l'aiga a valgut lo vin".
Es amb aquela frasa dins lo cap que me levèri aqueste matin. Aquò me ven d'una cançon de la Sauze "Lo vinhairon" que parla de la vinha e del mestièr de vinhairon. Me soi dit perdequé pas? Après tot, es temps de vendémias! E puèi, la lenga del vin es plan l'occitan per ieu! E es en çò nòstre que se trapa lo mai grand vinhal de França e gaireben del mond. Aicí tot ven del vin (coma disiá lo Leon Còrdas) e de temps en quora es pas mal de se'n sovenir. Quand me passegi dins mon vilatge e a l'entorn, i a pas un luòc que pòrta pas la marca del vin. De la cava vièlha de la mameta amb sas tinas a la cava cooperativa tota d'inòx en passant per las planas e los penjals, la vinha balha al nòstre territòri una cara plan particulara. A cada sason sas òbras . Per lo mond d'aicí, podar, astacar, sulfatar, desfuelhar per enfin vendemiar. A cada sason sas colors. Lo brun dels gavèls e de las socas, lo verd, lo daurat e lo roge de las fuèlhas, lo violet de la frucha. Segur que vendemiar es alassant, lo ferrat pesa fòrça que siá quand conten d'aramon o de cinsau. Mas l'ambient es quicòm de vertadièrament plasent. Sufís d'un que canta una cançon per que la còla tota la torne prene en còr. Aquò te torna balhar de vam. Ieu, de vinhas, n'ai pas, mas pòdi comprene la jòia e lo contentament de seguir la culhida del rasim qu'un proprietari pòt sentir. L'annada tota se far de lagui entre la gelada, la granissa, la secada, los aigats, sens parlar dels parpalhòls e de las canilhas que te pòdon mètre en perilh la recòlta. De segur lo mestièr de vinhairon a bravament cambiat mas es encara el que balha de sens a la vida dins Occitània tota.